میدونم که میدونی چقدر لذت بخشه بعضی زیبایی ها رو برای اولین بار کنار

عزیزترینت تجربه کنی.من این لذتو چشیدم و حس کردم که تمام وجودم جلا

گرفته.

2تجربه زیبا طی 2هفته.اینقدر برام دوست داشتنی و خاص بوده که برای

هرکسی که میبینم با آب و تاب تعریف میکنم و اونایی هم که تجربه اش نکردن

آب از لب و لوچشون آویزون میشه که یه روزی (البته یه شبی!) بتونن تجربه

اش کنن.

2هفته پیش که دیگه مهمون بازی ها تموم شد و ما (یعنی من) هم 3هفته

ای بود که از زار و زندگیه 2نفره مان درین دیار غربت دور بودمو حس دلتنگی

برای خانه زندگیمان و البته همسر عزیزتر از خودمان باعث شد طی یک عملیات

انتحاری رومانزا را بکشانیم به دیار خویش که چه نشسته ای و مگر زن اختیار

نکرده ای پس تورا چه شده که به دیار یار نمی آیی و سرخوشانه به دیار قوم

خویش رفته ای ، مگر ما دل نداریمو ازین بکش مر گ من ها.(سوسک شی اگه

فکر کنی ازینکه رفته خونه مادر پدرش ناراحت شدم)

خلاصه که یار شفیق که همان رومانزای خودمان باشد بدون اطلاع ، شبانه

حرکت کرد به سوی یار(خب شب که ازش خواستم بیاد قرار بود فردا صبحش راه بیفته.آخه تازه از شهر خودشون برگشته بود و خسته بود و ایضا خونه هم (کنفیکون؟!)

5صبح در مقابل دیدگان متحیر من بود که 4چشمی نگاه میکردمو هی 

چشمهای خواب آلودمو باز و بسته میکردم که آخ جون باز هم سوپرایز شدم .

از ظهر که به زور از خواب بیدارش کردم یه بند میگف که حاضرشو

بریم.میدونستم شوخی میکنه چون 2روز مرخصی گرفته و فرداش قرار بود راه

بیفتیم.بعد از ظهر طبق عادت همیشگیم که 1روز قبل سفر باید چمدونمو کم

کم حاضر کنم شروع کردم به جمع کردن وسایلم تا چیزی جا نمونه.چمدون

بستن همانا ، زدن به جاده همانخلاصه که ساعت 7:30 غروب راه افتادیم.

ساعت حدود 11شب بود که از شاهرود گذشتیم و رسیدیم به قسمت خسته

کننده جاده که همش بیابون و خیلی کم آبادی هست.همینطور خوش خوشان

از سیستم جدیدی که رومانزا واسه ماشین خریده بود لذت میبردیم که من از

پنجره سمت خودم به بیرون به آسمون خیره شدم و یه لحظه چنان احساس

وحشت همراه با هیجانی به من دست داد و 4تا چشمم شد 16 تا و لحظه ای

لال شدم و بی اختیار برگشتم رو به رومانزا که اونها که کنار ستاره هاس ابره

دیگه؟؟!یا...؟ رومانزا هم گفت اون کهکشان راه شیریه

و من باز هم با دهان باز به آسمان خیره شدم.

خیلی وقت پیش رومانزا همیشه اصرار داشت یه شب به من آسمون کویرو

نشون بده و هر وقت موقعیتش پیش میومد آسمون ابری بود و خیلی کم ستاره

داشت.من هم پیش خودم میگفتم حالا چه اصراریه؟ من که آسمون پر ستاره

زیاد دیدم. ولی اون شب فهمیدم آسمون پر ستاره یعنی چی

قرار شد قبل از سبزوار که بیابون یه دست میشه و تاریکترین نقطه اس نگه

داره تا بهتر بتونم ببینم.وقتی پیاده شدیم من فقط جیغ میزدم از شدت

هیجان.اصلا نمیشد ازش دل کند.خیلی زیبا ، با عظمت ، خارق العاده، نمی دونم

چطوری میشه توصیفش کرد.برای من که اولین بار بود همچین صحنه ای رو

تجربه میکردم خیلی هیجان داشت.

خب پستم خیلی طولانی شد.دومین تجربه زیبا چند شب پیش اتفاق افتاد اون

هم طلوع ماه از پشت کوه بود.من تا حالا ندیده بودم که ماه اینطوری از پشت

کوه طلوع کنه.بر عکس هیجانی که دیدن کهکشان داشت این صحنه خیلی

رویایی و روحانی بود همراه با آرامش...